English - Italiano - Español - Nederlands - Papiamentu - Français - 'العربية
About me
Ik heb op verschillende gelegenheden gemerkt dat, wanneer ik probeerde de artistieke talenten van Johannes te presenteren, het meest merkwaardige was zijn capaciteit om, in zijn abstracte speurtocht, een resultaat te ontwikkelen dat sterk beïnvloed is door een "caraïbische en antilliaanse kleurenpalet". Ik ben ervan overtuigd dat zulke bevestigingen bijzonder beperkend zijn: in feite, bij het zoeken doorr het gehele artistieke gebied zijn ze gemakkelijk te ontcijferen, waardoor de uiteindelijke conclusies zoveel complexer zijn. In de eerste plaats is het essentieel het feit aan te duiden dat Johannes een echte autodidactische kunstenaar is, die zijn ¨"publieke roeping" op latere leeftijd heeft gevonden.
In tegenstelling tot de meeste artiesten wier concepten spruiten uit similariteiten met artistieke werken van het verleden en hun huidige academici, zijn zijn conceptuele opsporingen ontwikkeld uit, en stammen af van, zijn eigen levenservaringen: al vanaf jonge leeftijd heeft Johannes moeilijke, complexe en intense ervaringen beleefd vanwege familierelaties die de limieten van geweld uitdaagden, en die altijd sporen en littekens achterlieten (en die vandaag de dag nog steeds inwendig aanwezig zijn). Al deze dingen vermengen zich tot een ingeboren een doelgerichte gevoeligheid voor grootschalige moderne wereldconflicten. Sinds hij al op jonge leeftijd verplicht was te werken, heeft hij een lange lijst activiteiten uitgevoerd, van tafelbediende, hospitaal assistent, krantenverkoper tot commerciële piloot. Hij heeft deze ervaringen beleefd terwijl hij de aardbol rondging, en zodoende heeft hij een internationaal component aan zijn visie en kennis toegevoegd. Dit alles werd altijd positief beïnvloed door een onophoudelijk plezier in de figuurlijke realistische sketch, waarbij hij potlood gebruikte als een uitdrukking van zijn aangeboren vaardigheid en expressieve kundigheid, aangedreven om specifieke portretten te omlijnen en figuren en stillevens vast te leggen. Het is belangrijk en juist om er nadruk op te leggen dat Johannes een artiest is die zeer goed kan tekenen en die te allen tijde weet dat hij met een sterke grafieke expressie, realistisch kan uitdrukken wat hij ziet. Zijn eerste ervaringen met olieverf, kwasten en daarmee landschappen of abstracte themas, is een legendarische loopbaan, die snel en bijzonder interessant en suggestief is.
Ik ben er bijna van overtuigd dat het voor hem een haast onbewuste nabijheid is, maar teneinde herkenbare parameters te begrijpen en daardoor te identificeren, zou ik een parallel willen trekken tussen hem en de Pointillisme” periode. Impressionisme verbonden met landschappen en representatieve omgevingen, waarbij pure onbedorven kleuren op het schilderlinnen worden geplaatst door middel van scherpe merktekens en niet van kwaststreken, Deze oeuvres vertonen een wil om zijn eigen verleden te vergeten, de speurtocht om de droom van zijn toekomst teweeg te brengen, en de positieve uitbarsting van het plezier zijn eigen natuurlijke capaciteit te ontdekken om de techniek van de schilderkunst te kunnen gebruiken. Het is een convergentie vol straling, waar de waardering van de hernieuwing van de kleurschakeringen zich afdrukt op de retina van de aanschouwer. Eenmaal verleid, begint hier Johannes nu te delven in een techniek en expressie die zal progresseren naar een meer ontwikkelde speurtocht, identificeerbaar, steeds trachtende ons te begrijpen, in een vooruitstrevend pointillisme waar de traditionele punten transformeren in convulsieve draden die elkaar overlappen en, voorlopeig, “verstrengelde overtrekkingen” worden. Dit is nu nog een bepalend moment, indien het pointillisme verbindt met zijn positivisme beweging, dan verandert de nieuwe pointillistische formule in een voarm van antithesis, Johannes copieert niet meer wat hij ziet, zijn kunst ondergaat een metamorphose naar een intellectuele functie met realistische vormen en kleuren; op deze manier doet hij afstand van de hoop om zijn werk al geschapen te vinden in de buitenwereld en, zodoende, schildert hij zijn ware kunst, ver verwijderd van de valsheid van de werkelijkheid. De her/evaluatie van de filosofie van Schopenhauer, waar in het wereldse het verschijnsel beschouwd wordt oppervlakkig te zijn, wordt nu helder, terwijl de eenzame contemplatie ons verplicht het contact met de waarheid te confronteren. Het moment waarop Johannes troost vindt in zijn artistieke / natuurlijke introversie wordt uitgebeeld in zijn diverse collecties met idiosyncrasie en gevarieerde waarheden, waarbij nadruk wordt gelegd op de symbolische en expressieve betekenissen van sociale en tragische dilemmas. Op dit punt gaat hij verder met het assimileren van wetenschappelijke attributen, die, in plaats van een nieuwe richting te nemen naar het helen van de onderdrukte moeilijke toestand van de massas, zijn middel veranderen in een meditatie en begrip van exploitatie en vernietiging (de meest vooraanstaande voorbeelden zijn de series de “Kinderen van de Oorlog”, “Wij zijn Velen” of “Vrouw of Object”). In zijn inmense innerlijke wereld verschijnt zijn gecompliceerde jeugd, de hoop en onhaalbare wensen die hij laat zien in “Mijn Blauwe Wereld”.
De dromen blijven verenigd met eerbied voor de aansporing naar zijn eigen groei, naar de bijna verplichte conditie zijn emoties, zijn rage en zijn lijden uit te putten. (“De Monsters van Quixote”). Gedurende dezelfde periode van grote spanning en innerlijke angst, beginnen zijn kleuren te temperen en wat oppervlakkig als Caraïbisch of Antilliaans herkend kon worden, verandert door de homogeniteit en overheersing van grijzen en contrasten tussen zwart en wit (de kleur benadrukt alleen maar het neutrale), waarbij een nieuwe verwerving wordt gedefinieerd in de pictorische reis van Johannes. Er is nu een voorzichtige benadering tot een realistische, symbolische stijl, het pointillistische ”kruis” wordt langer en verliest zijn organische, herhaaldelijke en constante kern; het benadert nu het figuurlijke, en openbaart zich met gewelddaad en grote specificiteit in de schetsen van het verlaten landschap van de stad New York in de serie “Metropolis”. Hier wordt de verordening die de tastbare ruimte verordent, zo stuipachtig verwrongen dat het zelfs de grenzen van het witte linnen overschrijdt, grenzen die zich delen en platte beeldhouwwerken worden die zich verspreiden jegens het begrijpelijke: stukjes hout worden kunst en in deze bezetenheid, met een snelle uitvoering, wordt het kunstwerk in zijn totaliteit getransformeerd, waarbij het niet alleen de contemplatie van het beeld zelf stimuleert, maar ook de particuliere klank en aroma ervan.
In alle zekerheid verplicht de conceptuele intensiteit, de groffe en heftige expressie met de artistieke stijl van “Buitenstaander’s Kunst”, ons om energiek en met absolute authenticiteit een nieuw tijdperk in te gaan, welke aan velen nog onbekend is. Maar ik heb het grote geluk gahad er kennis mee te maken. Het is een serie grote werken, meters en meters vierkante stukken stof, waar alles ingewikkeld wordt, vanaf het opzetten op unieke lijsten, hetgeen hem verplicht op de vloer van zijn studio te werken. Deze werken presenteren een monochromatische achtergrond waarop de vormen zich in alle vrijheid verweven, zij mengen en weven om figuren en verborgen geometrishce vormen leven in te blazen, zij bewegen in een denkbeeldig scenario met expressieve gewelddaad en een groffe stijl die met fantastische onbewustheid intimiteit, vrees en het definitieve vertegenwoordigen. Ik geloof dat het moment van de hoogste projectie van onze eigen denken en innerlijke zelf, het moment is waarop de individualiteit van een niet conventionele artiest prevaleert, hij riskeert zijn persoonlijk bestaan waar hij zijn eigen emoties, zijn vitale energie en originele ideeën kan beheren, welke reeds het conventionele kader hebben losgelaten. Nu openbaart Johannes’ Werk zich als een gebied van contemplatie en actieve inclusie, waar fantasie heersend regeert en waardoor goed geïnformeerde attributen met gemak kunnen worden gezien in zijn schetsen ... overbodig voor de realiteit ... de bekoring wordt afgebeeld als irreëel en deze onrealistische notie van kunst die constant ontwikkelt ... een reflectie van de artiest zelf.
Irene & Luciano Rossi